Wij bellen u

‘Heeft u toevallig uw cv bij u?’
‘Nee, die heb ik niet bij me.’
‘En een legitimatiebewijs?’
‘Ja, dat heb ik wel.’
Ze schuift een vaalgeel formulier naar me toe.
‘Vult u dit zo volledig mogelijk in. Als u daarmee klaar bent dan roept u me maar,’ zegt ze vriendelijk. Ze staat op en verdwijnt.
Afgezonderd in een hoek van een grote ruimte, achter een met beige linnen beplakt schot, beantwoord ik trouw de vele vragen. Vijfmaal rinkelt er een telefoon. Dan neemt iemand hem op. Mijn ogen blijven steken bij ‘schoenmaat’. Vreemde vraag. Wat voor relevante informatie weken ze uit de lengte van de voet los? Die vraag sla ik over. Bij het onderdeel ‘werkervaringen’ blijf ik opnieuw steken. Er is te weinig ruimte om al mijn ervaringen te verwoorden. Die ruimte houd ik open. De vriendelijke dame mag dat straks voor me invullen.
Even later loopt ze nauwkeurig het formulier door en vult de opengelaten delen vragend op.
‘Wat is uw typesnelheid?’
‘Tja, meer dan gemiddeld. Ik werk ruim elf jaar met WordPerfect; weliswaar maar met drie vingers. Maar toch ik zou zeggen een redelijk hoge snelheid.’
‘Zonder typediploma noteer ik hier geen typesnelheid,’ zegt ze kordaat.
‘U heeft níets ingevuld bij werkervaringen. Heeft u die niet?’ Ze glimlacht.
‘Tja, dat is te veel om op te noemen…’ zeg ik en glimlach terug, ‘laat ik het beperken tot het niveau waarnaar ik solliciteer.’
‘Waarom wilt u deze baan eigenlijk?’
Ik leg haar uit dat het voor mij prettig is om naast de onregelmatige inkomsten, die ik al schrijvende vergaar, een vast inkomen te hebben waarmee ik bijvoorbeeld mijn huur kan betalen. Ze knikt.
‘Omschrijft u eens uw positieve en negatieve karaktereigenschappen.’
Ik besef dat ik hier in een diepgaande sollicitatieprocedure verzeild ben geraakt. Wat ze tegenwoordig niet allemaal van je verwachten. Zelfs voor de meest eenvoudige banen passen ze een sterkte/zwakte-analyse op je toe.
Keurig noteert ze mijn verhaal.
Aan het einde van het gesprek belooft ze me stellig de volgende dag te bellen en drukt me een brochure in de hand. Ze zal contact opnemen met het bedrijf waarvoor ik zal gaan werken. Uit haar enthousiaste woorden maak ik op dat ik geschikt ben voor deze baan.
De volgende dag gaat er geen telefoon. Maar de dag erna staat ze op mijn antwoord-
apparaat. De vriendelijke dame klinkt een stuk minder vriendelijk. Ze deelt me mee dat voor de postkamer een ander is gevonden. Een werkloze met zeven jaar ervaring. Terecht dat diegene voorrang heeft gekregen, denk ik.
Ik blader de brochure van het uitzendbureau door en stuit op een markante zin: ‘Wanneer wij een opdracht in behandeling hebben die aansluit op uw opleiding en ervaring, zullen wij contact met u opnemen voor een oriënterend gesprek. U hoeft daarvoor geen contact met ons te onderhouden.’
Inmiddels wacht ik al weer ruim een jaar vol spanning af. Bedankt, Trude!

(Notabene, dit schreef ik ergens in de tweede helft van de jaren negentig, en ik heb tot op heden niets van Trude vernomen…) 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s