Lezende hond

In het trappenhuis kom ik ’s ochtends Ibrahim, mijn buurjongetje tegen.
‘Dag Elsa,’ zegt hij tegen mijn hond en hij aait haar voorzichtig over de kop. Met haar flinke lijf drukt ze zich tegen hem aan en schuift hem bijna van de trap, maar hij is niet bang voor haar.
‘Moet Elsa ook naar school?’ Hij richt zijn blik op naar mij.
‘Nee, ze hoeft niet meer. Maar vroeger ging Elsa wel naar school.’ Even is het stil, maar dan vraagt hij of ze kan lezen?
‘Nou en of, Elsa verslindt complete boeken.’ Zijn moeder schiet in de lach. Ibrahim kijkt me met zijn donkere ogen vragend aan. Je ziet hem denken hier klopt iets niet. Maar hij kan zijn vingertje niet op de wond leggen.
‘Elsa,’ zegt hij terwijl hij met zijn armpje zwaait. ‘Jij hoeft lekker niet na school. Heb jij leuke juf? Ikke wel.’
‘Kom Ibrahim, we gaan naar leuke juf. Dan kan buurman Elsa uitlaten. Elsa hoeft niet meer naar school maar jíj wel. En daar leer jíj ook lezen, net als Elsa.’

Verschenen op de Achterpagina van NRC Handelsblad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s