Drie gedichten in Meander

Drie gedichten van me in Meander, literair e-magazine.
Bij het derde gedicht een link naar ‘Ontwricht’ het gedicht dat door Jesse Dorrestijn wordt gezongen, het is de première op het podium van de OBA Oosterdok.
Registratie: Jan ter Heide.
Omschrijving van de redactie: ‘De gedichten van Méland Langeveld hangen aan parkhekken en in etalages van bibliotheken maar worden ook gedanst en gezongen terwijl de titels serieuze pogingen zijn een uitweg te bieden uit deze ontwrichte tijd. Om ervoor te zorgen dat er van geen enkele dag een woord gestolen wordt, moeten we in gesprek blijven èn schrijven.’

Lezersreactie van een collega dichter:
‘Ik heb genoten van je drie gedichten. Je gedicht “Dageraad” is betoverend. Er zit een onbeschrijfelijk rust in het gedicht. Dat ook iets zwaarmoedigs heeft en tegelijkertijd hoopvol is.’

Een andere collega dichter: ‘Echt mooi Méland, poëzie die mij raakt!’

En een dichteres: ‘“Dageraad” is erg beeldend geschreven. Mooi!’

Link naar de drie gedichten.

Jesse Dorrestijn zingt ‘Ontwricht’

‘Communicatie’ van Aart Lamberts

Ik heb een rubriek ‘Sculpturen’ in Dwars door de Buurt, de buurtkrant van Amsterdam-Oost, en op de nieuwssite Oost-online. In de reeks ‘Sculpturen van Oost’ beschrijf ik beelden die in de openbare ruimte staan. Daarbij voeg ik gedichten die geïnspireerd zijn op die beelden.
In het voorjaar van 2017 hingen in de vitrines van het Kunsthek, aan het hek van het Oosterpark, zes foto’s van sculpturen, en gedichten die op deze beelden waren geïnspireerd. Kunsthek schreef daarover: ‘Méland Langeveld wandelt en kijkt. Kauwt op de werkelijkheid. En schrijft. Mooie gedichten. Observaties. Een hek vol poëzie. Over kunst in het Oosterpark.’
Ook ‘Communicatie’ van Aart Lamberts hing daar samen met het gedicht ‘Ontwricht’. In het najaar van 2017 hing deze expositie ook in de ramen van de bibliotheek aan de Linnaeusstraat.
Ooit schreef ik op Oost-online over het beeld ‘Communicatie’ van Aart Lamberts, dat sinds november 2009 in het Oosterpark staat.

Ontwricht

Dag van glas
breekt zomaar aan
blinkt en glimt
voelt ijzig aan

een morgen waarin
geen enkel woord rijdt
klooft wakken, klooft
wakken in de tijd

wit duister pareert
tot aan de horizon,
vandaag is de dag
van zijn woord bestolen

geweld is waanzin
van onttoverde tijd,
dichtgetimmerd de dialoog

grauw de sneeuw die
hen het aangezicht dekt
verstard staan ze erbij

sta op, kijk elkaar
recht in de ogen aan

praat met elkaar
vind een uitweg

uit deze ontwrichte tijd.

Nu heeft singer-songwriter Jesse Dorrestijn dit gedicht op muziek gezet, en is dit lied hieronder te horen: het is de première van ‘Ontwricht’ op het podium van de OBA Oosterdok op 24 november 2018. Met Jesse treed ik geregeld op, en dit is het tweede gedicht van mij dat hij op muziek heeft gezet.
Al met al zijn er bij dit beeld nu drie lagen aangebracht: eerst was er de sculptuur ‘Communicatie’, daar kwam een gedicht bij, en dan nu een muzikale uitvoering.
Een vierde laag komt er ook nog aan in de vorm van een videoclip van ‘Ontwricht’.

Registratie: Jan ter Heide.

Ontwricht

Jesse Dorrestijn zingt ‘Ontwricht’, een gedicht uit mijn te verschijnen dichtbundel
Het wachten voorbij.
De uitvoering vond plaats op 22 december 2018 op het podium van Poëziecentrum Nederland in Nijmegen.
Registratie: Geert Zomer.

Ontwricht

Dag van glas
breekt zomaar aan
blinkt en glimt
voelt ijzig aan

een morgen waarin
geen enkel woord rijdt
klooft wakken in tijd

wit duister pareert
tot aan de horizon,
vandaag is de dag
van zijn woord bestolen

geweld is waanzin
van onttoverde tijd,
dichtgetimmerd de dialoog

grauw de sneeuw die hen
het aangezicht dekt
verstard staan ze erbij

sta op, kijk elkaar
recht in de ogen aan

praat met elkaar
vind een uitweg

uit deze ontwrichte tijd.

Publicatie van ‘Maison perdue’

Stichting Literaire Activiteiten Avier publiceerde m’n gedicht  Maison perdue
als weekgedicht op hun website.

Maison perdue

Groen getint geluid ritselt
in het frêle ochtendlicht,
slonzig slungelige slierten
al worstelend door dak
vensters en deuren

het is de vogelkers die
onverschrokken woekert
schaamteloos kraakt ze ’t
verloren huis: geen bed, stoel
én tafel zijn daar voor nodig

onverzettelijk doorbreekt ze
de lijzige stilte terwijl de
dag zich aan haar opricht,
vlagen mist zwalkend door
weerbarstig onkruid

enkele zwaluwen als schimmen
schichtig voorbijflitsend, in
de verte loeit een koe

droomdoorvlochten jaren liggen
hier ademloos dichtbij.

Link naar de website van SLA | Avier

Het gedicht schreef ik in de zomer van 2017 bij een ‘verloren huis’ in Bretagne.
Dit huis gaat de omslagfoto voor mijn nieuwe dichtbundel worden, met als werktitel Het wachten voorbij.

Publicatie van ‘Reçu 5813’


Stichting Literaire Activiteiten Avier publiceerde m’n gedicht Reçu 5813
als weekgedicht op hun website.

Reçu 5813

Vader droeg z’n colbert
als wonend in z’n eigen huis,
nu draag ik vaders realiteit

tast in de gaten van z’n zakken
die overeenkomen met
hiaten in z’n geheugen

van een vader die
de weg kwijt was,
– z’n colbert weifelend droeg –

die moest verkassen naar een
bewaakte plek tussen vier muren
waar hij schreeuwend wakker lag

in de voering een nooit
opgehaalde broek bij de
stomerij: reçu 5813

een zilveren rijksdaalder
relikwie van een
verloren jeugd

ik hang het colbert
in de kast, sluit
het voorgoed af

als de dekplaat
van z’n graf.

Link naar de website van SLA | Avier.

‘Eenling’ krijgt meer diepgang

Danseres Dipa de Ridder-Flohr brengt een nieuwe laag aan in het gedicht ‘Eenling’. Het gedicht krijgt een tweede laag doordat het gedanst wordt.

Interpretatie van de redactie van ‘Poëzie verrijkt het leven’: ‘Dit boeiende gedicht kent twee lagen. Oppervlakkig beschouwd gaat dit gedicht over een bloempje dat groeit en bloeit op de stoep van de Weesperstraat, een van de drukste verkeersaders van Amsterdam.

De beelden suggereren echter dat het gedicht ook gaat over een meisje dat opgroeit en tot bloei komt in de grote stad. Althans, dat is wat de redactie denkt, want het gedicht biedt voldoende ruimte voor andere interpretaties.’

Méland: ‘Het opgroeiende en tot bloei komende meisje heb ik niet in dit gedicht verwerkt.’

Dipa: ‘Ik had met de dans maken ook alleen die bloem in mijn hoofd die daar zo mooi stond en bewogen werd, maar blijkbaar geeft het beeld van iemand die de bloem verbeeldt weer andere beelden.’

Broos

Dipa de Ridder-Flohr danst ‘Broos’ een gedicht uit Zijwaarts springen.
Tijdens het Open Podium Centrale OBA, Amsterdam, op 24 februari 2018.
Registratie: Jan ter Heide.

Broos

Vandaag oogt ze
sterflijker dan ooit
zittend op haar rollator
in het kind verdwaald
hangen haar fragiele voetjes
net niet tot aan de grond

vandaag drapeert
verwarring haar geheugen
haar wandelkaart sluit
niet langer aan
op de paden die
ze zichzelf toevertrouwde

vandaag voert de nacht
haar naar de overkant
diepgevroren wolken
sluieren de maan
zoet kijkt ze me
nog even aan.