Campingplatz D64

69957730

Tijdschriftenkiosk, met in een rek nog enkele nagenoeg onleesbare, vergeelde exemplaren van Neues Deutschland.

Ruim twintig jaar na ‘die Wende’ sta ik op een camping waar de sporen van de DDR nog duidelijk zichtbaar zijn. De drie kilometer lange toegangsweg dwars door het Spreewalderbos verkeert in een erbarmelijke staat, de fikse kuilen moeten voor de toenmalige Oostduitse Trabant een gigantisch avontuur zijn geweest. De camping aan de Schmöldesee ten zuiden van Berlijn draagt nog steeds de naam Campingplatz D64, de administratieve benaming voor de toentertijd van staatswege gerunde kampeerplaats. Het had naar zeggen een goed gevulde kampwinkel, die er nu vervallen bij ligt, waar dagelijks vlees en verse vis werd verkocht.
‘Verse groente, een uitgebreid assortiment, en op iedere zaterdagavond een gezamenlijke barbecue. Tja, dat was een gans mooie tijd, maar dat is alles voorbij. Die Wende had daar abrupt een einde aan gemaakt,’ verzucht een oude dame met een Oostberlijns accent, die hier al meer dan veertig jaar haar vaste stek heeft.
De barbecue is hier nu op zaterdag ingeruild voor een zomerse disco in de openlucht. In het zand van het strandje blijven de lange tafels met banken en de dansvloer nagenoeg de hele avond onbezet, terwijl het volume op stand negen staat. Af en toe loopt de diskjockey naar voren met in zijn hand een microfoon en perst er mistroostig een schlager uit. De zinloosheid van dit festijn heeft een aan de DDR grenzend kaliber: het opleggen van een regime waar de gewone man niet op zit te wachten. Hier op Campingplatz D64 bestaat de overgrote meerderheid uit gepensioneerden die graag om negen uur onder de wol kruipen en die nu tot diep in de nacht liggen te woelen.
Op mijn vraag of de Westberlijners toen hier konden kamperen, antwoordt ze me: ‘Nee, alles was voor hen versperd. Die hadden enkel die Wannsee met al hun luxueuze jachten, daar waren er meer van dan dat er water was,’ zegt ze met een brede glimlach. ‘Tja, die waren nog nooit in de natuur buiten Berlijn geweest. Die waren na die Wende stomverbaasd dat dit er allemaal was. Wij konden onze vakanties hier ieder jaar in de natuur vieren, wij waren de mazzelkonten, wij hadden de vrijheid! Der Erich was zo slecht nog niet!’
Met al die Oostberlijners hier op de kampplaats voel ik me even flink teruggeworpen in de tijd.

Eerder verschenen in dagblad De Pers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s